Μακάρι

Κι άξαφνα η βροχη,  εσβησε όλα τα χνάρια από τα βηματα των αλόγων στο χωμα.

 Ο κουρασμένος διαβάτης έσκυψε να πιει νερό μα ηταν θωλό.

 Καλύτερα να μπορεις να λες τι σε πειράζει, παρά να κρύβεις μέσα σου θυμό.

 Μαύρη η γης κι ουρανός γαλάζιος. Δεν μπορεσε ποτέ της να γεμίσει της ψυχής το κενό.

 Εμεινε άδεια η νύχτα χωρίς φεγγάρι και τα αστερια απόψε στήσανε χορό.

 Μακάρι να βρεις το δρόμο σου διαβάτη και νερό καθάριο για να πιεις

 και συ βροχή τ’ αλόγου τα χνάρια να σβήνεις μα να πλένεις και της ψυχής μου το θυμό,

 ετσι που να μπορώ να λέω τι με πειράζει και να γελώ κι εγώ μαζι με τ άστρα και του Θεού την ευλογιά να αγρικώ.